من اگر یارترین یارانم

                   به صمیمیت عیسی مسیح

                   بفشارد دستم

                   بشمارم همه انگشتانم که مبادا که یکی کم باشد.   مهدی اخوان ثالث

                                                  -----------------------------

سلام دوستان. دوباره میخوام این دهکده ی از یاد رفته رو آباد کنم البته به کمک شما.

راستی میگن داره سال جدید میشه. واسه اونایی که یه ذره دل خوشی دارن و زندگی بهشون خوش میگذره مبارک باشه.

واسه ما بدبخت بیچاره که فرقی نداره یکم فروردین باشه یا هفتم مرداد زندگی اجباریست

فعلا بای تا بینم چی پیش میاد.

میون شهر قصه مون  صدای آشنایی نیست
                                   تو جاده های عاطفه  نشون رد پایی نیست
ستاره‌ی ترانه رو كسی دیگه تو شب ندید
                                  یكی رو دفترچه عشق با رنگ تیره خط كشید
قلبای آدمای شهر خونه های سنگی شدن
                                        تمام كوچه هامونم مسیر دلتنگی شدن
ترنم پرنده ها تو بغض باد شب شكست
                                  لشكر لحظه های شاد نیومده عقب نشست
تو این هیاهوی مهیب كسی به فكر دل نبود
                                   كسی به یاد غربت این همه سوته دل نبود
...   
قلبای آدمای شهر خونه های سنگی شدن
                                      تمام كوچه هامونم مسیر دلتنگی شدن

  خسته بر راهت رسیدم جام عشق را سر کشیدم

                                                    در کمان ابروانت عشق را من جمله دیدم

   در تمام عاشقان من جز تو معشوقی ندیدم

                                                    در پس آن خنده هایت نور دیدم فهم دیدم

    در نگاه گل فشانت طعم دنیا را چشیدم

                                                  وانگه آن چشمان ندیدم زندگی را تیره دیدم

    گر خم ابرو بدیدم دل از این دنیا بریدم

                                                 من در آن رخسار زیبا از لبانت بوسه چیدم

                         من در این دنیا برایت چه ستم ها یی کشیدم

                                                               ممنون ثریا خانم که زحمت این شعر رو کشیدی

    نشان خانه و ساحل شکیبایی است
                                              دلت غریب تر از مرغ های دریایی است
به جای اشک از چشمت ستاره می بارد
                                            نگاه های تو در شب عجب رویایی است
بهار از دم گرم تو زنده می گردد 
                                        سخن بگو که سخن گفتنت مسیحایی است
سرک کشیدنت از پنجره زیباست
                                                 عبور کردنت از کوچه تماشایی است
کسی به عمق وجود تو پی نخواهد برد
                                           به روح عشق قسم روح تو اهورایی است
از ان شبی که از این شهر مرده کوچیدی
                                               همیشه ورد زبانم چرا نمی ایی است
بیا و از قفس انزوا رهایم کن
                                            اتاق کوچک من بی تو گور تنهایی است

               ...............................................................................................

غریبه اشنا با من دلم تنگ است باور کن
                              پس از تو زندگی با مرگ همرنگ است باور کن
کمک کن تا جاده ها بی انتها باشه
                               نباشی پای رفتن های من لنگ است باور کن
اگر چه دردهایم را دلت هرگز نمی فهمد
                           ولی هرگز نمی گویم دلت از سنگ است باور کن
همیشه دوست دارم شاعر چشمان تو باشم
                                 ولی دست غزلها واژه ها تنگ است باور کن
تمام حرف من این است که اری اری دوستت دارم
                           و عشقم خالی از هر رنگ و نیرنگ است باور کن

                      .............................................................................................

رانده از هر جمع از هر جا شدی
                           دیدی ای دل عاقبت تنها شدی
ابرویت رفت رازت فاش شد
                         عاقبت ای مشت بسته وا شدی
کو کدامین دست دستت را گرفت
                            بر زمین خوردی و تنها پا شدی
روزهایت خاکی و خاکستری است
                            گوشه گیر خلوت شبها شدی
اهل بودی ساده من صاف من
                      کوچه گردی بی سر و بی پا شدی
روی دست دغدغه پرپر زدی
                                    زیر بار بیقراری تا شدی
گم شدن زخمی شدن بی کس شدن
                         این شدنها سخت بود اما شدی
گفته بودی می روم دریا شوم
                          چاه ابی خشک در صحرا شدی
تو بزرگی ای غم معصوم عشق
                             در دل تنگم چگونه جا شدی؟

                                        با تشکر از ملیکا خانوم که این شعر های زیبا رو ارسال کردن

دی کودکی به دامن مادر گریست زار          کز کودکان کوی به من کسی نظر نداشت

اطفال را به صحبت من از چه میل نیست    کودک مگر نبود کسی کاو پدر نداشت

جز من میان این گل و باران کسی نبود      کو موزه ای به پا و کلاهی ه سر نداشت

آخر تفاوت من و طفلان شهر چیست         آیین کودکی ره و رسم دگر نداشت

هرگز دون مطبخ ما هیزمی نسوخت         وین شمع روشنایی از این بیشتر نداشت

همسایگان ما بره و مرغ می خورند          کس جز من و تو قوت ز خون جگر نداشت

بر وصله های پیروهنم خنده میکنند          دینار و درهمی پدر من مگر نداشت

خندید و گفت آن که به فقر تو طعنه زد       از دانه های گوهر اشکت خبر نداشت

از زندگانی پدر خود مپرس از آنک             چیزی به غیر تیشه و داس و تبر نداشت

بس رنج برد و کس نشمردش به هیچ کس    گمنام زیست آنکه ده و سیم و زر نداشت

          نساج روزگار در این پهن بارگاه       از بهر ما قماشی از این خوبتر نداشت

                           ۲۵ اسفندماه صد سالگی زاد روز اختر چرخ ادب پروین گرامی باد.

رخشنده ی اعتصامی متخلص به پروین در 25 اسفند 1285 در تبریز از مادری آذربایجانی به نام اختر فتوحی تبریزی و پدری به نام یوسف اعتصام الملک ، به دنیا آمد و در 5 سالگی به همراه خانواده به تهران آمد و در مدرسه ی دخترانه ی آمریکایی ها تحصیلاتش را تمام کرد.

در 28 سالگی با پسر عمویش ازدواج از خودشون در وکردند ولی به دلیل معتاد بودن همسرش ((اعتیاد این بلای خانمان سوز)) در 11 مرداد 1314 از خودشون طلاق در وکردند...  .

    مانده ام در کوچه های بی کسی          سنگ قبرم را نمی سازد کسی
             مردم خاکسترم را باد برد          بهترین یارم مرا از یاد برد     (با تشکر از دوست خوبم آلفا)

    برف می بارد ولی گرم است اینجا      

زیر کرسی چوبی که بر رویش پتوی پشمی گلدار و در زیرش ذغال

                                 روشنی همچون طلای ناب برقی میزند    (با تشکر از دوست عزیزم حمید)

       و آن نیز سرابی که ببیند در خواب    و آن نیز چه خواب؟

                           خواب بر مست و خراب. 

دردلش خنده كنان دريا گفت ابر بارنده تو خود از مایی

   با تشکر از دوست عزیزم آلفا سلیمانی که این شعر زیبا رو فرستادن

 به قد سرو خرامان و به رخ چون مه تابان و دهن غنچه ی خندان و

 لبش لعل بدخشان و زنخدان چو نمکدان و...

               صداي فاصله هايي كه غرق ابهامند هميشه عاشق تنهاست 

      با تشکر از دوست عزیزم سروش که این شعر را فرستاد

                                      گفتم نمکت را بمکم ؟ گفت نمک

گفته بودی جگرم خون نکنی باز کجایی        «من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

                               عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی» 

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم         وین نداند که من از بهر غم عشق تو زادم

نغمه ی بلبل شیراز نرفته ست ز یادم           «دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

                               باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی»

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم          باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن       که به همسایه نگوید که تو در خانه ی مایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت      همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم             چه بگویم ؟ که غم از دل برود چون تو بیایی

غنچه خندید  ولی باغ به این خنده گریست

آنروز ندانست که این گریه ز چیست غنچه                                                          

باغ پر گل شد و هر غنچه به گل شد تبدیل

                                                         گریه ی باغ فزون تر شد و چون ابر گریست       

باغبان آمد و یک یک همه گل ها را چید

                                                         باغ عریان شد و دیدند که از گل خالیست

باغ پرسید چه سودی بری از چیدن گل

                                                        گفت پژمردگی اش را نتوانم نگریست               

من اگر از روی هر شاخه نچینم گل را

                                                       چه به گلزار و چه گلدان دگر عمرش فانیست

همه محکوم به مرگند چه انسان چه گیاه

                                                     این چنین است همه کار جهان تا باقیست  

گریه ی باغ از این بود که او میدانست

                                                    غنچه گر گل بشود هستی از او گردد نیست

رسم تقدیر چنبن است و چنین خواهد بود

                                                    میرود عمر ولی خنده به لب باید زیست.

این  مثنوی حدیث پریشانی  من است          

بشنو که سوز نامه ی ویرانی من است

امشب نه اینکه شام غریبان  گرفته ام         بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو غزلم شور و  حال مرد          بعد تو حس شعر فنا شد خیال مرد

گفتم نرو  که تیره  شود   زندگانی ام          با رفتنت به خاک سیه می نشانی ام

گفتی زمین مجال رسیدن  نمی دهد         بر چشم باز فرصت دیدن نمیدهد

وقتی نقاب محور یک رنگ بودن است        محور مهر ورزیمان سنگ بودن است

دیگر چه جای دل خوشی و عشق بازی است      اصلا کدام احمق از این عشق راضی است

این عشق نیست فاجعه ی قرن آهن است          من بودنی که عاقبتش نیست بودن است

حالا به حرف های قریبت رسیده ام          فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام         بگذار عاشقانه بگویم که خسته ام

بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق            اینها چقدر فاصله دارند تا رفیق

من را به انتظار نبودن کشانده اند         روح مرا به مسند پوچی نشانده اند

تا این برادران ریا کار زنده اند                این گرگ سیرتان جفا کار زنده اند

یعقوب درد می کشد و کور می شود    یوسف همیشه وصله ی نا جور می شود

اینجا نقاب شیر به کفتار می زنند        منصور را هر آینه بر دار می زنند

اینجا کسی برای کسی کس نمی شود       حتی عقاب در خور کرکس نمی شود 

جایی که سهم مرد بجز تازیانه نیست          حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست

ما می رویم چون دلمان جای دیگر است       ما می رویم هر که بماند مخیر است

ما می رویم گرچه ز الطاف دوستان              بر جای جای پیکرمان زخم خنجر است

دل خوش نمی کنیم به عثمان و مذهبش     در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما می رویم مقصدمان نا مشخص است       هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است

از سادگی گر به کسی تکیه کرده ایم          اینجا که گرگ با سگ گله برادر است

ما می رویم ماندن با درد فاجعه ست          در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه ست

دیری ست رفته اند امیران قافله                  ما مانده ایم و قافله گیران قافله

اینجا دگر چه باب منو پای لنگ نیست         باید شتاب کرد  که مجال درنگ نیست

            بر درب آفتاب پی باج می رویم       ما هم بدون بار به معراج می رویم       

       :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

             سلام خدمت تمامی کاربران گرامی :                                                                                                       

   از اینکه قدم به دهکده ی شعر و غزل گذاشته اید کمال تشکر را از شما دارم .

   برای هر چه بهتر شدن وبلاگ نیاز به نظرات شخصی شما داریم.

   اگر شعری برای دهکده دارید در قسمت نظرات بنویسید یا برایم ایمیل کنید

تا شعر شما با اسم شما و لینک شما در دهکده ثبت گردد.

هر کس تمایل به همکاری با دهکده  یا تبادل لینک  با دهکده

را دارد در قسمت نظرات بنویسد.

در ضمن نظرات شخصی خود را راجع به دهکده بنویسید تا

دهکده را وسعت بخشیم و جهانی سازیم.

جون کد خدای دهکده نظر یادتون نره!!!

                                                      (( کوچیک شما کد خدای ده : دانینا ))                                                

                                تا بوت مگر بشنوم از رخنه ی تابوت 

                                        زنده اندیشان به زیبایی رسند

         آنقدر زیباست این بی باز گشت    

                                       کز برایش می توان از جان گذشت

می درخشد شب تاب

نیست یک دم شکند خواب به چشم کس ولیک غم این خفته ی چند خواب در چشم می شکند

نگران با من استاده سحر

صبح میخواهد از من کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را

بلکه خبر

در جگر لیکن خاری از ره این سفرم می شکند

نازک آرای تن ساق گلی       که به جانش کشتم     و به جان دادمش آب

      ای دریغا به برم می شکند...  

         نظیر دوست ندیدم اگرچه از مه مهر      نهاده ام آینه ها در مقابل رخ دوست

        مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست        تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

       مرا عهدی است با جانان که تا جان در بدن دارم      هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

       دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد      چون بشد دلبر و با یار وفا دار چه کرد

       سالها دل طلب جام جم از ما میکرد      آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد 

       آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند         آیا بود که گوشه ی چشمی به ما کنند

       پیش از اینت بیش از این اندیشه ی عشاق بود     مهرورزی تو با ما شهره ی آفاق بود

       الا ای پیر فرزانه مکن منعم ز میخانه        که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم 

       باز آی و دل سرد مرا مونس جان باش      وین سوخته را محرم اسرار نهان باش 

       جان بر لب است و حسرت در دل که از لبانش      نگرفته هیچ کامی جان از بدن در آید

        من ملک بودم و فردوس برین جایم بود        آدم آورد درین دیر خراب آبادم

       مرا می بینی هر دم زیادت می کنی دردم      تو را می بینم و میلم زیادت میشود هردم

        نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست     چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

        با مدعی نگویید اشعار عشق و مستی    تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

                                                     در را گشودم سوی او دیدم غم است در میزند

                ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا

                                                   غم با همه بیگانگی هر شب به من سر میزند

                                                تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست

                                   عاشقی مقدور هر عیاش نیست

                                   غم کشیدن صنعت نقاش نیست

                                                         باشد که نباشیم بدانند که بودیم

                      رسم عاشق کشی و شیوه ی شهر آشوبی

                                                جامه ای بود که بر قامت تن دوخته بود

         یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد       آنکه یوسف به زر ناسره بفروخته بود

                                           این ساز شکسته اش خوش آهنگ تر است

                                ............................

یاد باد آنکه سر کوی تو ام منزل بود     دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

                              ...............................

یاد باد آن صحبت شبها که با نوشین لبان     بحث سر عشق و ذکر حلقه ی عشاق بود

ریگ آموی و درشتی راه او              زیر پایم پرنیان آید همی

آب جیهون از نشاط روی اوست       خنگ ما را تا میان آید همی

ای بخارا شاد باش و دیر زی          میر  زی تو شادمان آید همی

میر ماه است و بخارا آسمان         ماه سوی آسمان آید همی

میر سرو است و بخارا بوستان      سرو سوی بوستان آید همی.....

یک نفر در آب دارد می سپارد جان

یک نفر دارد دست و پا میزند دائم

روی این دریای تند و تیز و سنگین که می دانید

آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن

آن زمان که پیش خود بیهوده پنداریدکه گرفدستید دست ناتوان را تا توانایی بهتر را پدید آرید

آن زمان که تنگ میبندید    بر کمرهاتان کمربند

در چه هنگامی بگویم من

یک نفر در آب دارد میکند بیهوده جان قربان....

                        آخر ای ماه تو همدرد نم مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من میدانم     

                       که تو از دوری خورشید چه ها می بینی

                                    .........................