غنچه خندید  ولی باغ به این خنده گریست

آنروز ندانست که این گریه ز چیست غنچه                                                          

باغ پر گل شد و هر غنچه به گل شد تبدیل

                                                         گریه ی باغ فزون تر شد و چون ابر گریست       

باغبان آمد و یک یک همه گل ها را چید

                                                         باغ عریان شد و دیدند که از گل خالیست

باغ پرسید چه سودی بری از چیدن گل

                                                        گفت پژمردگی اش را نتوانم نگریست               

من اگر از روی هر شاخه نچینم گل را

                                                       چه به گلزار و چه گلدان دگر عمرش فانیست

همه محکوم به مرگند چه انسان چه گیاه

                                                     این چنین است همه کار جهان تا باقیست  

گریه ی باغ از این بود که او میدانست

                                                    غنچه گر گل بشود هستی از او گردد نیست

رسم تقدیر چنبن است و چنین خواهد بود

                                                    میرود عمر ولی خنده به لب باید زیست.